Эҳёи алифбои ниёгон — ҳидояти Пешвои миллат ба сӯи худшиносии миллӣ

Дар замоне ки ҷаҳони муосир бо суръати бесобиқа тағйир меёбад, ҳифзи ҳувияти миллӣ ба яке аз масъалаҳои муҳимтарини давлатҳо табдил ёфтааст. Миллате, ки таърих, забон, фарҳанг ва мероси хаттии худро гиромӣ медорад, метавонад ҷойгоҳи худро дар миёни халқҳои ҷаҳон устувор нигоҳ дорад. Барои тоҷикон алифбои ниёгон танҳо воситаи навиштан нест; он саҳифаҳои пурифтихори таърих, осори гаронбаҳои илму адаб ва нишонаи тамаддуни ҳазорсолаи миллат мебошад.
Бо дарназардошти ҳамин арзишҳо Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пайваста ба масъалаи омӯзиш ва эҳёи алифбои ниёгон таваҷҷуҳи махсус зоҳир менамоянд. Таъкидҳои пайдарпайи Сарвари давлат оид ба омӯзиши хатти ниёгон дар муассисаҳои таълимӣ аз сиёсати дурбинонаи давлат дар самти таҳкими худшиносии миллӣ, ҳифзи мероси фарҳангӣ ва тарбияи насли огоҳ аз гузашта шаҳодат медиҳад.
Алифбои ниёгон калиди шинохти таърихи миллат аст. Ҳазорон китоб, дастхат, санадҳои таърихӣ ва осори илмии донишмандони тоҷик бо ҳамин хат таълиф шудаанд. То замоне ки ҷавонон хондани ин хатро надонанд, қисми бузурги мероси маънавии миллат барои онҳо танҳо номи китобҳо хоҳад монд. Омӯзиши алифбои ниёгон имконият медиҳад, ки насли ҷавон осори аслии гузаштагонро мустақим мутолиа намуда, аз андешаҳои олимон, адибон ва мутафаккирони бузург баҳра бардорад.
Таърихи миллати тоҷик бо номҳои пурифтихори Рӯдакӣ, Фирдавсӣ, Ибни Сино, Носири Хусрав, Саъдӣ, Ҳофиз, Ҷомӣ ва садҳо чеҳраи дигари илму адаб пайванди ногусастанӣ дорад. Осори ин абармардон ганҷинаи бебаҳои фарҳанги башар аст. Қобилияти мутолиаи онҳо дар шакли аслӣ сатҳи маърифат ва ҷаҳонбинии хонандагонро боз ҳам ғанӣ мегардонад.
Дар шароити ҷаҳонишавӣ эҳёи алифбои ниёгон аҳамияти сиёсӣ ва фарҳангӣ низ дорад. Миллатҳое, ки ба арзишҳои таърихии худ такя мекунанд, аз таъсири бегонапарастӣ беҳтар эмин мемонанд. Омӯзиши хатти ниёгон дар мактабҳо ҳисси ифтихори ватандорӣ, эҳтиром ба гузашта ва масъулиятшиносиро дар қалби наврасону ҷавонон тақвият мебахшад.
Ташаббуси Пешвои миллат дар ин самт иқдоми одии таълимӣ нест. Он барномаи муҳимми давлатсозӣ ва миллатсозӣ мебошад. Ҳар қадар ҷавонон таърихи хаттии миллати худро беҳтар донанд, ҳамон андоза ба забони давлатӣ, фарҳанги миллӣ ва арзишҳои аҷдодӣ арҷ мегузоранд. Ин раванд барои тарбияи мутахассисони соҳибмаърифат, ватандӯст ва худшинос заминаи мусоид фароҳам меорад.
баробари омӯзиши алифбои ниёгон зарур аст, ки китобҳои дарсӣ такмил дода шаванд, омӯзгорони соҳибтахассус омода гарданд, маҳфилҳои омӯзишӣ таъсис ёбанд ва аз технологияҳои муосир васеъ истифода шавад. Вақте хонанда омӯзиши хатти ниёгонро бо шавқу ҳавас оғоз мекунад, робитаи маънавии ӯ бо таърихи миллат низ мустаҳкам мегардад.
Имрӯз ҳар шаҳрванди худогоҳи Тоҷикистон бояд дарк намояд, ки эҳёи алифбои ниёгон танҳо вазифаи омӯзгорон нест. Ин рисолати тамоми ҷомеа мебошад. Оила, муассисаи таълимӣ, воситаҳои ахбори омма ва зиёиён ҳама метавонанд дар муаррифӣ ва тарғиби ин мероси гаронбаҳо саҳми арзанда гузоранд.
Таърих борҳо собит намудааст, ки миллатҳои дорои хотираи қавии таърихӣ аз имтиҳонҳои замон бо сарбаландӣ гузаштаанд. Мардуми тоҷик низ бо такя ба фарҳанги куҳан, забони ноб ва мероси ғании хаттӣ метавонад ин роҳи пуршарафро идома диҳад. Аз ин рӯ, омӯзиши алифбои ниёгон танҳо эҳтиром ба гузашта нест; он сармоягузорӣ ба ояндаи миллат мебошад.
Ҳидоятҳои Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи тақвияти омӯзиши алифбои ниёгон дар муассисаҳои таълимӣ қадами муҳим дар роҳи таҳкими давлатдории миллӣ ва худшиносии мардум ба шумор мераванд. Иҷрои ин дастур барои парвариши насли донишманд, ватандӯст ва содиқ ба арзишҳои миллӣ мусоидат намуда, заминаи устувореро барои ҳифзи мероси тамаддунии тоҷикон ва рушди минбаъдаи ҷомеаи кишвар фароҳам месозад.

Муаллими кафедраи мурофиаи ҷиноятии
факултети №2 Академияи ВКД Ҷумҳурии Тоҷикистон,
лейтенанти калони милитсия Ҳасензода О.Л.