Ғалаба ифтихори мост

9-уми майи соли 1945 рӯзи таърихист. Ин рӯз рамзи пирӯзии адолат бар зулм, нур бар зулмот ва озодӣ бар асорат мебошад. Ҷанги Бузурги Ватанӣ барои халқҳои Иттиҳоди Шӯравӣ, аз ҷумла тоҷикон, имтиҳони бузурги матонат ва ватандӯстӣ буд. Имрӯз мо ин идро на танҳо ҳамчун рӯзи ғалабаи ҳарбӣ, балки ҳамчун рӯзи гиромидошти хотираи миллионҳо нафар, ки ҷони худро барои ояндаи осоиштаи мо фидо кардаанд, таҷлил мекунем.

Оғози ин ҷанг ва сафарбарии умумӣ рӯзи 22-юми июни соли 1941 барои халқҳои Иттиҳоди Шӯравӣ, аз ҷумла тоҷикон, нуқтаи гардиш дар таърих гардид. Ҳамлаи ногаҳонии Олмони фашистӣ тамоми нақшаҳои осоиштаи мардумро барҳам зад. Дар Тоҷикистон аллакай дар рӯзҳои аввали ҷанг ҳазорон нафар ихтиёриён ба комиссариатҳои ҳарбӣ муроҷиат намуда, хоҳиши ба ҷанг рафтанро карданд.Аҳолии онвақтаи ҷумҳурӣ, ки ҳудуди 1,5 миллион нафарро ташкил медод, беш аз 300 ҳазор нафар ба ҷанг рафтанд Ин маънои онро дорад, ки аз ҳар панҷ нафар сокини кишвар як нафар дар даст силоҳ бар зидди душман меҷангид онҳо дар муҳорибаҳои шадидтарини мудофиаи Брест, Маскав, Сталинград, Курск, озодкунии Украинаву Беларус ва давлатҳои Аврупо қаҳрамониҳои бемисл нишон доданд. Мутаассифона, ҷанг бе қурбонӣ намешавад. Беш аз 92 ҳазор нафар фарзандони фарзонаи миллат дар ин набардҳои мудҳиш ҷони худро аз даст дода, ба хотири ҳифзи Ватан шаҳид шуданд ва таърих гувоҳ аст, ки Ғалабаи бузург бидуни заҳмати шабонарӯзии мардум дар ақибгоҳ ғайриимкон буд. Вақте ки ҷавонмардон дар сангарҳо меҷангиданд, занон, мӯйсафедон ва наврасон дар корхонаҳо ва заминҳои кишоварзӣ фидокорона меҳнат мекарданд. Онҳо бо шиори «Ҳама чиз барои фронт, ҳама чиз барои ғалаба!» артишро бо хӯрокворӣ, либоси гарм ва дигар лавозимоти зарурӣ таъмин менамуданд.Ҳамзамон, Тоҷикистон ба даҳҳо ҳазор нафар гурезагон, аз ҷумла кӯдакони ятим, ки аз шаҳрҳои муҳосирашуда ва минтақаҳои харобгардида оварда шуда буданд, оғӯши гарми худро кушод. Мардуми тоҷик бо меҳмоннавозии хоси худ охирин бурдаи нонашро бо онҳо тақсим кард ва ба ин осебдидагон хонаву паноҳгоҳ дод. Дар он солҳо ҳеҷ деҳа ё оилае набуд, ки аз ин набарди мудҳиш бенасиб монда бошад.
Ҷанговарони мо дар тамоми гӯшаҳои ҷанг аз қалъаи Брест то деворҳои Рейхстаг қаҳрамонӣ нишон доданд. Номи Неъмат Қаробоев, Тӯйчӣ Эрҷигитов, Домулло Азизов ва Саидқул Турдиев дар саҳифаҳои таърих бо хатҳои заррин навишта шудааст, онҳо собит карданд, ки фарзандони кӯҳистони тоҷик дорои иродаи оҳанин ва ҷасорати бемисланд. 54 нафар ҳамватани мо ба унвони олии Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ сазовор гаштанд, ки ин ифтихори бузурги миллати мост.
Ҷабҳаи ақибгоҳ: Деҳқонони тоҷик дар шароити вазнин, вақте ки аксари мардон дар ҷанг буданд, нақшаи пахтасупориро иҷро мекарданд. Пахтаи Тоҷикистон дар он солҳо "тилои сафед"-и ҷангӣ буд, зеро аз он борут ва либоси низомӣ омода мешуд. Занони тоҷик ҷойи шавҳарони худро дар саҳро ва сари тракторҳо гирифта, шабонарӯзи кор мекарданд.
Илова бар ин, мардуми тоҷик хислати наҷиби меҳмоннавозии худро дар вазнинтарин лаҳзаҳо нишон доданд. Даҳҳо ҳазор гурезагон ва кӯдакони ятими аз минтақаҳои ҷангзада овардашуда дар хонаҳои тоҷикон паноҳ ва меҳру муҳаббат ёфтанд. Тоҷикистон барои онҳо на танҳо паноҳгоҳ, балки Ватани дуюми ҳақиқӣ гардид.
Имрӯз, ки мо дар фазои сулҳу субот ва Истиқлоли давлатӣ зиндагӣ мекунем, набояд фаромӯш кунем, ки ин осоиштагӣ бо чӣ гуна қимати гарон ба даст омадааст. Барои насли ҷавон корномаи собиқадорони ҷанг намунаи олии садоқат ба Ватан мебошад. Дар шароити мураккаби ҷаҳони имрӯза, ҳифзи хотираи таърихӣ ва эҳтиром ба гузаштагон воситаи муҳими тарбияи худшиносии миллӣ мебошад. Дар замони соҳибистиқлолӣ, таҳти роҳбарии Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, хотираи неки шаҳидони роҳи озодӣ ва эҳтироми собиқадорони ҷанг ҳамеша пос дошта мешавад. Ҳамасола дар саросари кишвар, аз ҷумла дар «Боғи Ғалаба»-и шаҳри Душанбе маросимҳои хотиравӣ баргузор гардида, ба пояи муҷассамаи қаҳрамонон гулчанбарҳо гузошта мешаванд. Ҳукумати мо барои беҳдошти шароити зиндагии собиқадорони ҷангу меҳнат пайваста ғамхорӣ зоҳир намуда, дар арафаи ин ид ба онҳо кумакҳои моддӣ ва маънавӣ мерасонанд.
Хулоса, Рӯзи Ғалаба барои насли имрӯза ва ояндаи мо танҳо як саҳифаи таърих нест, балки мактаби бузурги ватандӯстӣ, инсондустӣ ва сулҳпарварӣ мебошад. Ин ид ба мо ҳушдор медиҳад, ки сулҳу осоиштагӣ бо чӣ арзиши гароне ба даст омадааст ва ҳифзи он, инчунин пешгирӣ аз ҳама гуна низоъҳои нав, вазифаи муқаддаси ҳар яки мост.
9-уми май иди муқаддаси тамоми инсоният аст. Ин рӯз ба мо ёдовар мешавад, ки сулҳ бузургтарин неъмат аст ва мо вазифадорем онро чун гавҳараки чашм ҳифз кунем. Мо дар назди арвоҳи шаҳидон ва собиқадорони ҷанг сари таъзим фуруд оварда, ваъда медиҳем, ки хотираи онҳоро ҳамеша зинда нигоҳ медорем. Бигзор дар ҷаҳон ҳеҷ гоҳ ҷанг нашавад ва осмони Ватани азизи мо — Тоҷикистон ҳамеша софу беғубор бимонад. Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз фаромӯш нашудааст! Иди Ғалаба муборак, ҳамватанони азиз

Курсанти
курси 2-юми факултаи №2
гуруҳи таълимии 203
милитсияи қаторӣ Тағойназаров Ҷ.И.