Модар фариштаи илоҳӣ

Модар азизтарин ва меҳрубонтарин шахс дар ҳаёти ҳар як инсон мебошад. Ҳар касе, ки дар ин ҷаҳон зиндагӣ мекунад, бо меҳру муҳаббати модар ба воя мерасад. Модар нахустин шахсе аст, ки моро ба дунё меорад, парвариш мекунад ва бо меҳру муҳаббати беандоза ба камол мерасонад. Аз ҳамин, сабаб, модар дар дилу рӯҳи ҳар як инсон ҷойгоҳи махсус дорад.
Аз лаҳзаи аввалини таваллуди мо модар ҳамеша дар паҳлӯи мо мебошад. Ӯ шабҳои дароз бедор мемонад, то ки фарзандаш худро хуб ҳис кунад. Ҳамаи заҳмату ранҷи модар танҳо барои он аст, ки фарзандаш хушбахт ва солим ба воя расад. Бинобар ин, эҳтиром ва қадршиносии модар вазифаи муқаддаси ҳар як инсон мебошад.
Меҳру муҳаббати модар аз ҳама меҳрҳо поку самимӣ мебошад. Модар фарзанди худро бидуни, модар ягон манфиат дӯст медорад. Ҳатто фарзанд хато кунад ҳам ӯро мебахшад ва роҳи дурустро нишон медиҳад.
Меҳри модар мисли офтоб гармӣ мебахшад. Ҳар вақте ки инсон ғамгин ё танҳо мешавад, ба ёди модар меафтад ва аз суханони ӯ тасаллӣ меёбад. Модар ҳамеша кӯшиш мекунад, ки фарзандаш худро бехатар ва хушбахт ҳис кунад.
Дар зиндагӣ шояд дӯстони зиёд пайдо кунем, аммо меҳру муҳаббати модарро ҳеҷ кас иваз карда наметавонад. Ин муҳаббат аз дил меояд ва то охири умр боқӣ мемонад.
Парвариш кардани фарзанд кори хеле душвор аст. Модар барои фарзанди худ заҳматҳои зиёд мекашад. Ӯ шабу рӯз меҳнат мекунад, то ки фарзандаш камбудӣ эҳсос накунад.
Вақте ки фарзанд хурд аст, модар тамоми вақташро барои нигоҳубини ӯ сарф мекунад. Ӯ хӯрок тайёр мекунад, либос медӯзад, фарзандро нигоҳубин мекунад ва барои саломатии ӯ ғамхорӣ менамояд. Ҳатто вақте ки худи модар хаста бошад ҳам, аввал ба фарзанд диққат медиҳад.
Ин ҳама заҳматҳо нишон медиҳанд, ки модар чӣ қадар меҳрубон ва сабур аст. Барои ҳамин ҳар як фарзанд бояд қадри модари худро донад ва ба ӯ эҳтироми зиёд гузорад.
Модар аввалин омӯзгори инсон мебошад. Пеш аз он ки кӯдак ба мактаб равад, бисёр чизҳоро аз модари худ меомӯзад. Ӯ ба фарзанд сухан гуфтан, одоби муошират, ростгӯӣ ва меҳрубониро таълим медиҳад.
Модар ба фарзанд мефаҳмонад, ки чӣ гуна бо одамон рафтор кардан лозим аст, калонсолонро эҳтиром кардан ва ба хурдсолон меҳрубон будан чӣ маъно дорад. Ин тарбия барои тамоми ҳаёти инсон асос мегузорад.
Агар модар фарзанди худро дуруст тарбия кунад, он фарзанд дар оянда инсони хуб ва барои ҷомеа фоидаовар мешавад. Аз ҳамин сабаб мегӯянд, ки тарбияи инсон аз домони модар оғоз меёбад.
Дар фарҳанг ва анъанаҳои халқи тоҷик модар мақоми хеле баланд дорад. Дар адабиёти тоҷик низ шоирон ва нависандагон модарро бисёр васф кардаанд. Онҳо модарро рамзи меҳрубонӣ, сабр ва муҳаббат мешуморанд.
Дар бисёр шеърҳо модар ҳамчун чароғи хонадон, нигаҳбони оила ва сарчашмаи меҳру муҳаббат тасвир мешавад. Модар касест, ки оиларо муттаҳид мекунад ва ба фарзандон роҳи дурусти зиндагиро нишон медиҳад.
Ҳар сол дар бисёр кишварҳо Рӯзи модар ҷашн гирифта мешавад. Дар ин рӯз фарзандон ба модарони худ изҳори муҳаббат ва эҳтиром мекунанд.
Модар азизтарин неъмати зиндагии инсон мебошад. Ӯ моро ба дунё меорад, парвариш мекунад ва тамоми умр барои хушбахтии мо талош мекунад. Меҳру муҳаббати модар беандоза ва бепоён аст.
Аз ҳамин сабаб, ҳар як фарзанд бояд модари худро дӯст дорад, эҳтиром кунад ва қадрашро донад. Мо бояд ҳамеша кӯшиш кунем, ки модарро хушбахт гардонем ва меҳрубониҳои ӯро фаромӯш накунем.
Дар ҳақиқат, модар чароғи хонадон ва сарчашмаи муҳаббати зиндагӣ мебошад. То вақте ки модар ҳаст, зиндагӣ пур аз меҳр ва гармӣ мебошад.
Фатҳуллозода И.А.,Маликмамадова Ш.Ҳ.- омӯзгорони Академияи ВКД Ҷумҳурии Тоҷикистон